แม่จ๋า แม่ แม่ โอ้...แม่จ๋า...เออ...เอย...
คิดขึ้นมาน้ำตาไหลรินร่วง
แม่ยังอยู่คงยับยั้งทุกข์ทั้งปวง
คงหายห่วงหัวใจไม่หม่นหมาง
แม่เลี้ยงลูกกี่คนก็เลี้ยงได้...เออ....
ลูกคนไหนเลี้ยงแม่ตอบแกบ้าง
เมื่อมีเมียเลี้ยงเมียเสียทุกทาง
เป็นแบบอย่างกันมาน่าแปลก...เออ...ใจ
แม่อดอยากปากแห้งจนซีดเซียว
กินแต่เปรี้ยวคาวหวานทานไม่ได้
แม่ถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงลูกไว้
ตั้งแต่ในท้องแม่ตั้งเก้าเดือน
ทั้งสายเปลสายใจเหมือนสายเลือด...เออ
แม่ยอมเชือดให้ลูกได้ไม่ฟั่นเฟื่อน
หยดน้ำนมหยาดน้ำตาแม่ย้ำเตือน
แม่เป็นเหมือนแม่พระผู้อารีย์ |
เมื่อเติบโตโธ่ลูกมาลืมแม่
บางคนแย่ตีด่าน่าบัดสี
แม่ของฉันแม่ท่านจะชั่วดี
ก็ยังมีชื่อว่าแม่แน่นิรันดร์ ( ดนตรี )
เมื่อจะรู้ว่าแม่รักประจักษ์จิต...เออ...เออ....เออ....
กว่าจะรู้ว่าแม่รักประจักษ์จิต
จะได้คิดเมื่อมีลูกปลูกรักมั่น
เรารักลูกอย่างไรแม่เหมือนกัน
กงกรรมนั้นกงเกวียนเวียนหมุนไป
พระคุณแม่ล้ำฟ้ามหาสมุทร
บริสุทธิ์เกินกว่าคำปราศรัย
ขออุทิศร่างกายขายหัวใจ
ที่แม่ให้ลูกนี้พลีสังเวย
ลูกขอบวชแทนพระคุณคุณแม่แล้ว...เออ
ร่มโพธิ์แก้วโพธิ์ทองของลูกเอย
อันกุศลผลบุญที่คุ้นเคย
ขอชดเชยให้แม่ท่าน...กตัญญู.... |